บทที่ 8 ชวนผู้ชายมาอยู่คอนโดเดียวกัน
“เอ่อ...”
“ฉันรบกวนคุณไม่กี่วันหรอกค่ะ พอแม่ฉันหายสงสัยคุณก็ค่อยออกไปจากคอนโดฉัน”
“เอางั้นเหรอครับ”
“ค่ะ มันต้องเป็นอย่างนั้น”
“ผมยังไงก็ได้ ไม่มีปัญหาอยู่แล้ว ว่าแต่คุณเถอะ... คุณเป็นผู้หญิง ไม่กลัวผมทำอะไรมิดีมิร้ายคุณเหรอ” ประโยคถัดมาถูกตั้งคำถามขึ้นจากชายที่เริ่มมีประกายความเจ้าเล่ห์ออกมาจากดวงตาอย่างปิดไม่มิด
“กลัว...? ก็กลัวค่ะ แต่ตอนนี้ฉันไม่มีทางเลือก แต่ถ้าคุณทำอะไรมิดีมิร้ายฉัน ฉันก็จัดการคุณขั้นเด็ดขาด!” เธอขู่ นาวินหัวเราะเบาๆ
“คุณจะจัดการผมยังไงเหรอ” เขายื่นหน้าเข้ามาถามใกล้ๆ อรุโณทัยหน้าขึ้นสี
“ไม่บอกหรอกค่ะ บอกไปตอนนี้เดี๋ยวคุณก็หาแผนการรับมือได้ทันพอดี!”
“รอบคอบๆ คุณนี่เป็นผู้หญิงที่รอบคอบชะมัด แล้วคุณจะให้ผมย้ายเข้าไปอยู่คอนโดคุณเมื่อไหร่”
“เย็นนี้ค่ะ!”
“เย็นนี้!?”
“ใช่ค่ะ เย็นนี้ ฉันรู้สึกสังหรณ์ใจ กลัวว่าแม่จะมาหาฉันในวันสองวันนี้ ทางที่ดีเรามาอยู่ด้วยกันก่อนดีกว่า”
อรุโณทัยดูมีความวิตกกังวลอย่างชัดเจน นาวินมองหญิงสาวแล้วก็ยิ้มกริ่ม เขาหัวเราะเบาๆ อีกครั้ง คราวนี้มองหญิงสาวตรงหน้าอย่างรู้สึกสนุกสนาน
“ได้ครับคุณผู้หญิง วันนี้ผมมีงานแค่ช่วงเช้าพอดี ตอนบ่ายผมจะไปเก็บของที่บ้านผมไปไว้ที่คอนโดคุณแล้วกันนะครับ”
“ดีเลยค่ะ นี่ค่ะคีย์การ์ดคอนโดฉัน เย็นนี้ฉันมีนัดกับเพื่อนคงกลับค่ำๆ นะคะ” เธอหยิบคีย์การ์ดออกจากกระเป๋าส่งให้ นาวินมองคีย์การ์ดในมือ
“ฉันจะส่งที่อยู่คอนโดกับหมายเลขห้องให้คุณทางไลน์นะคะ แล้วเจอกันค่ำนี้ค่ะ ฉันขอตัวไปทำงานก่อน” พูดจบอรุโณทัยก็ลุกขึ้นเดินออกไปเลย นาวินมองตามหญิงสาวที่สวมกางเกงสีดำแบบห้าส่วน รองเท้าส้นสูง สวมเสื้อด้านในสีแดง เสื้อสูทสีดำ มองไปมองมาแล้วก็แอบชื่นชมเธออยู่ในใจ เธอเป็นคนสวย คล่องแคล่วว่องไวและเจ้าแผนการมาก ผู้หญิงแบบนี้... มันน่าสนใจน้อยซะเมื่อไหร่กันล่ะ!
นาวินลากกระเป๋าเสื้อผ้าของตัวเองมาหยุดที่หน้าห้องของอรุโณทัย เขาหยิบคีย์การ์ดขึ้นมาก่อนจะเสียบไปที่ประตู สายตาว่องไวของเขาปราดมองตั้งแต่หน้าประตูห้อง คอนโดมิเนียมขนาดกลาง มี 1 ห้องนอน 1 ห้องนั่งเล่น 1 ห้องน้ำ 1 ห้องครัว ภายในห้องตกแต่งด้วยเฟอร์นิเจอร์เรียบๆ สีขาวมุก ห้องจะดูน่ามองมากกว่านี้หากไม่มีข้าวของวางเกลื่อนกลาด บ่งบอกได้เป็นอย่างดีว่าอรุโณทัยไม่ใช่ผู้หญิงเจ้าระเบียบนัก ออกจะยุ่งเหยิงด้วยซ้ำ
ชายหนุ่มเดินตรงเข้าไปยังห้องนอน เขาเห็นเตียงนอนขนาด 5 ฟุตตั้งอยู่ ด้านข้างมีตู้เสื้อผ้าขนาดใหญ่ เขาจึงลากกระเป๋าไปยังตู้เสื้อผ้าแล้วลงมือจัดของใส่ตู้ แม้จะรู้สึกหงุดหงิดงุ่นง่านกับการหาที่แขวนเสื้อผ้า เพราะตู้ของเธอเต็มไปด้วยเสื้อผ้าจำนวนมาก
เมื่อจัดเก็บข้าวของให้เข้าที่เข้าทางแล้วเขาก็ออกไปยืนรับลมที่หน้าระเบียง วันนี้เธอคงกลับช้าแน่ๆ ดูแล้วเธอเป็นผู้หญิงสายปาร์ตี้เสียด้วย ระหว่างที่คิดอะไรเพลินๆ เสียงโทรศัพท์เขาก็ดังขึ้น
“ว่าไง” นาวินรับสาย
“แกอยู่ไหนวะ ออกมากินข้าวกับฉันหน่อยสิ” รัชณกรชวนเพื่อน
“ฉันอยู่คอนโดของเพื่อนแกนั่นแหละ เย็นนี้ฉันไม่ว่างว่ะ จะต้องรอโณกลับมาที่นี่” นาวินตอบ รัชณกรหลุดอุทานออกมา
“เฮ้ย! แกไปทำอะไรที่คอนโดไอ้โณ หยะ... อย่าบอกนะว่า... แกสองคนไปเอากันแล้ว!” คำพูดที่ตรงไปตรงมาทำให้นาวินหลุดหัวเราะเสียงดัง
“ไม่ใช่อย่างนั้นโว้ย!”
“เอ้า! แล้ว...”
“เรื่องมันเป็นอย่างนี้...”
